Filmavond “The Letter”: samen nadenken over zorg voor ons gemeenschappelijk (t)huis
Op vrijdagavond 20 februari kwamen een aantal parochianen samen om te kijken naar de film The Letter. Deze film, geïnspireerd door de encycliek Laudato Si’ van paus Franciscus, nodigt uit om opnieuw te kijken naar onze aarde als ons gemeenschappelijk huis – een gave die ons is toevertrouwd.
De film maakte diepe indruk op de aanwezigen. Verschillende mensen vertelden dat het een film was “om stil van te worden”. De beelden van de natuur, haar schoonheid én haar kwetsbaarheid, riepen verwondering op. Tegelijk werd ook opnieuw duidelijk hoe klein en kwetsbaar wij als mensen zijn binnen die schepping. Juist dat besef van verwondering en eerbied voor de natuur kan een krachtig startpunt zijn om samen zorg te dragen voor de aarde – gelovigen en niet-gelovigen samen.
In de film volgen we vier mensen uit verschillende delen van de wereld die ieder op hun eigen manier geraakt worden door klimaatverandering: een inheemse leider uit het Amazonegebied, een klimaatvluchteling uit Senegal, een jonge activist en een wetenschapper uit Hawaï. Hun verhalen maakten indruk, juist omdat zij spraken vanuit hun eigen ervaring. Eén van de reacties verwoordde het zo: “Wat mij raakte was dat je de gevolgen van klimaatverandering hoorde uit de mond van mensen die er het meest last van hebben.”
De film laat zien dat deze mensen, ondanks hun verschillende achtergronden, samenkomen in Rome om paus Franciscus te ontmoeten. Daar ontdekken zij dat hun stemmen samen sterker zijn dan ieder afzonderlijk. Die gedachte bleef bij meerdere aanwezigen hangen: wanneer iedereen een steentje bijdraagt, kunnen er daadwerkelijk stappen gezet worden.
Hoewel de film veel onderwerpen aanraakt die we al vaker hebben gehoord, hielp hij volgens sommigen om opnieuw bewust te worden van de urgentie. Een zin uit de film bleef bij verschillende mensen hangen:
“Once you know, you cannot look away.”
(Als je het eenmaal weet, kun je niet meer wegkijken.)
De avond bracht ook het besef dat wij als individu de wereld niet in ons eentje kunnen redden. Maar dat betekent niet dat we niets kunnen doen. Juist binnen onze eigen kring – thuis, in onze parochie en in onze gemeenschap – kunnen we stappen zetten die bijdragen aan de zorg voor Gods schepping.
Daarom werd tijdens het nagesprek ook gekeken naar mogelijke concrete stappen. Sommige ideeën zijn al in gang gezet of worden onderzocht. Zo werd gedacht aan een vaste rubriek in de parochienieuwsbrieven met praktische tips rondom zorg voor de schepping, aan bewuster omgaan met papiergebruik, energie besparen in onze gebouwen en het gebruik van energiezuinige apparatuur en verlichting. Ook werd genoemd dat het goed is om eerst zichtbaar te maken welke initiatieven er al zijn binnen onze geloofsgemeenschappen, zodat daarop kan worden voortgebouwd.
De avond maakte duidelijk dat de zorg voor de schepping niet alleen een milieuvraagstuk is, maar ook een spirituele en morele kwestie. Paus Franciscus spreekt in Laudato Si’ over een “ecologische bekering”: een verandering van houding, waarin we opnieuw leren zien dat de aarde niet ons bezit is, maar een geschenk dat we met elkaar delen.
Of, zoals de heilige Franciscus van Assisi – naar wie paus Franciscus zich noemt – het verwoordde: de aarde is voor ons “zuster en moeder”, die ons draagt en voedt.
Na deze indrukwekkende filmavond willen we daarom het gesprek voortzetten. Op 8 april zal een eerste vervolgbijeenkomst plaatsvinden waarin we samen verder nadenken over wat Laudato Si’ voor ons persoonlijk en als parochiegemeenschap kan betekenen. Iedereen die hierin mee wil denken of mee wil doen, is van harte welkom. Opgeven en vragen hierover kan via ivonnestronks@gmail.com.
De film liet ons opnieuw zien: zorg voor de schepping begint bij bewustwording – maar krijgt pas echt kracht wanneer we samen in beweging komen.
Filmvertoning The Letter