Sinds een jaar of zes speel ik niet alleen als begeleider in de diensten die de Koorgroep mede verzorgt, maar ook in de kapel die is overgebleven van het laatst gebouwde klooster in Nederland, dat van de zusters Augustinessen in Werkhoven. Het gebouw doet tegenwoordig dienst als bezinnings- en overlegcentrum, maar op zondagen houdt de oecumenische Werkhofgemeenschap nog steeds inspirerende diensten, waar de ene week een dominee en de andere een priester voorgaat.

Het koor heeft in grote lijnen hetzelfde repertoire als de koren die in de Xaverius zingen, maar muzikaal is er een groot verschil: het naspel van de pianist dient als afsluiting van de viering.
Tijd om na te denken over de viering, even in alle rust te genieten van de muziek. Iedereen blijft dus zitten luisteren en rent niet uitgedroogd en overhaast richting het achtste sacrament, het kopje koffie.

Wat geniet ook ik van die rust: geen afleiding van kwetterend publiek of mensen die, goedbedoeld, over mijn schouder komen meegenieten. En geloof het of niet: ik speel veel meer geconcentreerd, geïnspireerd en daarom stukken beter dan in de Xaverius, want net als bij de intermezzi, heb je als muzikant achter de vleugel contact met de stilte van de luisteraar. Aan het eind van het slotspel ontstaat tenslotte de gewijde stilte, die zo bij een viering hoort.

Geen muzikaal behang meer in de SFX: dat zou een droom zijn.

Martin Lorijn